maszynowy::net

W przypadku zamontowania karabinu maszynowego w pojeździe, jego ciężar wraz z amunicją nie odgrywa większego znaczenia. Do obsługi wystarczy jeden członek załogi i jest w stanie prowadzić zmasowany ogień.

W pojazdach opancerzonych, karabiny maszynowe, służą głownie do usuwania żywych celów, samolotów oraz samochodów. Gdy karabiny maszynowe stosowane są, jako pokładowa broń lotnicza, dzięki swej dużej szybkostrzelności, świetnie nadają się do ostrzeliwania szybko poruszających się celów lub do walk powietrznych. Karabiny maszynowe montuje się na pojazdach patrolowych i rozpoznawczych oraz na pojazdach opancerzonych. W przypadku pojazdów opancerzonych, podstawy są osłonięte lub umieszczone w małych pancernych wieżach.

Podstawy karabinów maszynowych, montowanych na okrętach, są zawsze większe, ponieważ ich masa nie stwarza większych problemów. Przykładem czołgowego karabinu maszynowego może być Vickers Mk V. Jest to typowy ciężki karabin maszynowy, używany w okresie międzywojennym. System chłodzenia pojazdu, chłodził również broń pokładową.

W pierwszych czołgach znajdowało się do czterech karabinów maszynowych w bocznych, nieruchomych wieżach, oraz piąty w przedniej części kadłuba. W czołgach, używanych podczas II wojny światowej oraz we współczesnych, karabiny maszynowe znajdują się najczęściej w kadłubach, na wieżyczce dowódcy lub równolegle do armaty. Kilka rodzajów czołgów, produkowanych w Wielkiej Brytanii, posiadało dwa równoległe karabiny maszynowe, ale jeden z nich był sprzężony z lufa. Karabin BESA Mk III, produkowany był przez Brytyjczyków, lecz wzorowano się na czeskim modelu Zb-53.

Używano go przez cały okres trwania II wojny światowej, jako pokładową broń czołgową. Karabin maszynowy M 73 jest modelem współczesnego karabinu maszynowego, stosowanego, jako broń pokładowa czołgów amerykańskich. Jego konstrukcja nie wymaga dużej powierzchni dla równoległej zabudowy wieży. Istniała możliwość podawania taśmy w zależności od wyboru: z prawej lub lewej strony tej broni.